Wycieczka rowerowa przez całe Drezno

Czas trwania: 1 dzień, ok. 23 km, ok. 275 m przewyższenia
Link do mapy tutaj

Ta trasa poprowadzi cię przez całe miasto do różnych atrakcji i miejsc, których niekoniecznie znajdziesz w przewodniku. Szczególnie zainteresuje tych, którzy chcą poznać Drezno nieco dokładniej i nie tylko od strony Starego Miasta.

Pierwszy przystanek: plac Jorge Gomondai: W tym miejscu 6 kwietnia 1991 roku młody Mozambijczyk z pobudek rasistowskich został wyrzucony z jadącego tramwaju i zmarł w wyniku tej zbrodni. W 2007 roku plac nazwano jego imieniem.

Drugi przystanek: Hala Targowa (Markthalle): Po wielu latach, w 1899 roku, spełniło się marzenie kupców z dawnego cotygodniowego targu, by handlować pod stałym dachem. To pierwsza stała hala targowa w Dreźnie, zbudowana z saksońskiego piaskowca. W 1945 roku wschodnia część hali została zniszczona przez bomby lotnicze. Znajdziesz tu wiele małych sklepów, które warto odwiedzić. Bezpłatnie warto przynajmniej rzucić okiem na piękną architekturę wnętrza.

Trzeci przystanek: Złoty Jeździec (Goldener Reiter): Ta rzeźba to jeden z symboli Drezna. Widzisz dobrze znanego elektora saskiego, a potem także króla Polski, Augusta Mocnego, który patrzy na wschód – właśnie w stronę Polski. Pomnik jest w całości pokryty płatkami złota. Augustowi Mocnemu zawdzięczamy wiele barokowych budowli w Dreźnie. Po śmierci August Mocny został pochowany w Polsce, ale jego serce (dosłownie) zostało w rodzinnym Dreźnie. Znajdziesz je zresztą w krypcie kościoła dworskiego (Hofkirche).

Czwarty przystanek: Yenidze: To meczet? A może świątynia? W rzeczywistości to dawna fabryka tytoniu! Zbudowano ją na początku XX wieku, a nazwa pochodzi od małego greckiego miasteczka Genisea, skąd importowano tytoń. Budynek stoi jednak tak blisko centrum, że nie mógł wyglądać jak zwykła fabryka. Komin zamaskowano jako minaret, a całą architekturę dopasowano tak, by reklamowała wyroby tytoniowe. Gdy fabrykę budowano, stowarzyszenie architektów wykluczyło kierownika budowy, bo „meczet tytoniowy” był wtedy skandalem. Taki budynek w Dreźnie? Niektóre rzeczy nie zmieniły się do dziś...

Piąty przystanek: Kraftwerk Mitte: Przez około 100 lat produkowano tu prąd dla Drezna z węgla brunatnego. Już wcześniej, od 1838 roku, wytwarzano tu gaz dla miasta. Od 2016 roku to wielofunkcyjne centrum – niezwykłe miejsce sztuki, kultury i kreatywności. Jest tu m.in. Muzeum Energii, dwa teatry, sale prób, przestrzenie eventowe, sale koncertowe...

Szósty przystanek: cerkiew prawosławna: Zbudowano ją w stylu rosyjskiej architektury sakralnej (z pięcioma cebulastymi kopułami), dlatego jest zupełnie inna niż jakikolwiek niemiecki kościół w mieście. Kopuły symbolizują Chrystusa i czterech ewangelistów. Cerkiew jest otwarta codziennie w godz. 10–17 dla wszystkich zwiedzających (bezpłatnie).

Siódmy przystanek: kampus TU Dresden: Dla tych, którzy chcą zrobić mały, ładny objazd – historyczne budynki drezdeńskiego uniwersytetu z czerwonej cegły tworzą razem bardzo piękny zespół.

Ósmy przystanek: Biblioteka SLUB: W bibliotece uniwersyteckiej możesz zobaczyć „Kodeks Drezdeński” (Codex Dresdensis), jeden z czterech zachowanych autentycznych rękopisów Majów. To jedyny z czterech kodeksów Majów udostępniony do oglądania. Datuje się go na lata 1200–1250; zapisany jest hieroglifami, rysunkami i znakami liczbowymi. Pamiętasz kalendarz Majów, który przewidywał koniec świata na 21 grudnia 2012 roku…?

Dziewiąty przystanek: Kolumna Bismarcka: Około 1900 roku w całych Niemczech zbudowano wiele wież na cześć Bismarcka. Dziś to wieża widokowa, która przy wysokości 23 m na wzgórzu Franzenshöhe (190 m n.p.m.) oferuje piękny widok na miasto.
Otwarte: czw.–niedz.: 10–18

Dziesiąty przystanek: Alt-Strehlen: Witaj na wsi w środku miasta! Nagle robi się tu zupełnie spokojnie i cicho, wśród starych gospodarstw – zupełnie inaczej niż na tętniącym życiem Wasaplatz tuż obok. Świetnie widać tu, jak Drezno wyrosło z różnych małych wsi. Piękne miejsce, by na chwilę się zatrzymać – jakby czas stanął w miejscu.

Jedenasty przystanek: Christuskirche: Zbudowany w stylu architektury reformowanej kościół jesienią 1989 roku dawał schronienie przed represjami państwa. 9 października odbyło się tu jedno z pierwszych dużych zgromadzeń obywatelskich. Drezno upamiętnia Christuskirche jako miejsce Pokojowej Rewolucji.

Dwunasty przystanek:Panometer: Panometer mieści się w dawnej drezdeńskiej gazowni. Dzięki okrągłemu kształtowi gazometr doskonale nadaje się do pokazywania różnych panoram 360°. Na zmianę prezentowane są tu dwie skrajności: barokowe Drezno w okresie świetności około 1760 roku oraz Drezno w 1945 roku, całkowicie zniszczone po II wojnie światowej. Bilet za ponad 10€ nie jest tani, ale kto ma trochę czasu, zyska bardzo sugestywne wyobrażenie o dawnym Dreźnie.

Trzynasty przystanek: Christstollen: Ten sklep oferuje oryginalne gwiazdy bożonarodzeniowe, drezdeńskie strucle świąteczne (Christstollen) i typowe rękodzieło z drewna z Rudaw. Dobra okazja, by kupić kilka (drogich) pamiątek.

Czternasty przystanek: Dawna zajezdnia Tolkewitz: Dawniej zajezdnia tramwajowa, dziś zupełnie nowy kampus szkolny. Tory wydają się prowadzić prosto do budynku szkoły.

Piętnasty przystanek: Johannisfriedhof: Drugi co do wielkości cmentarz w mieście jest przepiękny. Można tu na przykładach prześledzić rozwój kamieni nagrobnych w regionie Drezna. Początkowo nagrobki wykonywano głównie z miejscowych skał, takich jak piaskowiec łabski, z czasem jednak wyparły je kamienie z zagranicy.

Johannisfriedhof to drugie co do wielkości miejsce pochówku ofiar nalotów na Drezno w lutym 1945 roku. Upamiętnia je kwatera honorowa z pomnikiem w kształcie krzyża i odnowioną centralną fontanną. Do dziś odbywają się tu pochówki szczątków, np. gdy podczas prac budowlanych odnajdywane są szczątki ofiar wojny powietrznej.

Kaplica Wallota: Monumentalna kaplica w stylu neorenesansowym, wzniesiona w 1894 roku, składa się z sali pożegnań z kopułą oraz dwóch kostnic. Już sama kaplica warta jest wizyty. Jej wnętrze jest pięknie zdobione – malował je architekt berlińskiego Reichstagu.

Objazd przez Niederpoyritz: Teraz możesz pojechać bezpośrednio wzdłuż Łaby w kierunku centrum. Kto ma ochotę na mały objazd: pojedź kawałek w górę rzeki do promu w Niederpoyritz. Przepraw się promem na drugi brzeg Łaby. Tam czeka gospoda Erbgerichtsklause z czymś do picia. Droga powrotna jest nieco bardziej przygodowa – najpierw wydeptaną ścieżką, wzdłuż łąk nad Łabą z powrotem w stronę miasta.

Szesnasty przystanek: Błękitny Cud (Blaues Wunder): Oficjalna nazwa tego mostu to nudne „Loschwitzer Brücke”. Wszyscy nazywają go jednak „Błękitnym Cudem” – oczywiście ze względu na kolor. Był to pierwszy w Europie i największy wolnostojący most tej wielkości bez filarów w rzece. Pod koniec XIX wieku był to prawdziwy wyczyn techniczny.

Siedemnasty przystanek: Kolej wisząca (Schwebebahn): Trasa ma 274 metry długości i pokonuje 84 metry różnicy wysokości. Otwarta na początku 1901 roku, zabierze cię piękną przejażdżką w górę zbocza nad Łabą. W nagrodę za wysiłek na górze czeka wspaniały widok na miasto.

Osiemnasty przystanek: Kolej linowo-terenowa (Standseilbahn): Po drugiej stronie ulicy stoi ta jeszcze starsza kolejka (od 1895 roku) o długości trasy 547 metrów, która wwiezie cię 95 metrów wyżej. Widok nie jest aż tak dobry jak z kolei wiszącej, za to w dzielnicy wokół górnej stacji znajdziesz wiele pięknych, okazałych willi.

Dziewiętnasty przystanek: Taras w Lingnerpark: Zamek Lingnera (Lingnerschloss) kupił w 1906 roku Karl August Lingner, założyciel znanej do dziś marki płynu do płukania ust „Odol”. Z jego inicjatywy powstało m.in. drezdeńskie Muzeum Higieny. Jako przedsiębiorca z poczuciem odpowiedzialności społecznej zapisał w testamencie, że park i zamek mają pozostać otwarte dla wszystkich mieszkańców Drezna. Miała tu też działać najtańsza gastronomia w okolicy. Dlatego, zgodnie z testamentem Lingnera, oferuje się tu zmieniający się napój bezalkoholowy w niskiej cenie 75 centów.

Dwudziesty przystanek: Waldschlößchenbrücke:

Widzisz tu największą kontrowersję Drezna ostatnich lat. Ponad 20 lat zażarcie spierano się o to, czy i jak zbudować ten most – było referendum, demonstranci przykuci do drzew i wieloletnie opóźnienie budowy z powodu bardzo rzadkiego gatunku nietoperza, podkowca małego. Z powodu budowy tego mostu Dolina Łaby w Dreźnie jako pierwsze i jedyne miejsce na świecie utraciła tytuł Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Ostatni przystanek: Ogród Różany (Rosengarten): Ten romantyczny ogród pełen jest różnych gatunków róż i świetnie nadaje się na krótki spacer. Niestety nie ma piękna bez cienia: w czasach nazistowskich Żydom zakazano wstępu do ogrodu.