Barokowe Stare Miasto to serce Drezna, dlatego przygotowaliśmy krótki spacer po Starym Mieście. Niżej znajdziesz mapę, która pomoże ci się zorientować.

Aby dostać się z hostelu na Stare Miasto, możesz:

• pójść pieszo (ok. 30 min)

• albo dojść do przystanku Louisenstraße i pojechać tramwajem 7 do Theaterplatz (ok. 10 min pieszo i 7 min tramwajem)

• albo najpierw zobaczyć Neustadt i przejść nasz spacer po Neustadt

Na Starym Mieście jest wiele muzeów, które też tu wspominamy – więcej informacji o muzeach znajdziesz tutaj.

Zaczynamy na Theaterplatz. Na placu stoi pomnik króla Jana, wzniesiony w 1899 roku z okazji 800-lecia dynastii Wettynów, która rządziła wówczas Saksonią. Przy Theaterplatz znajduje się Opera Sempera (Semperoper).

Opera Sempera

Opera Sempera to jeden z najbardziej znanych teatrów operowych w Niemczech. Nazwano ją na cześć jej architekta Gottfrieda Sempera i uchodzi za wybitny przykład architektury neorenesansowej. Budynek ukończono pierwotnie w 1841 roku, jednak w 1869 roku spłonął i został ponownie otwarty w 1878 roku. W lutym 1945 roku opera została znowu zniszczona. Obecny budynek otwarto ponownie dopiero w 1985 roku!
Opera Sempera słynie nie tylko z imponującej architektury, ale też z pierwszorzędnych przedstawień. Jest siedzibą Saksońskiej Opery Państwowej i oferuje różnorodny repertuar – od klasycznych oper, przez balet, aż po nowoczesne inscenizacje. Działało tu wielu słynnych artystów i dyrygentów, a opera co roku przyciąga tysiące widzów.
Budynek wyróżnia się monumentalną fasadą ozdobioną misternymi płaskorzeźbami i rzeźbami. Obok głównego portalu stoją posągi Goethego i Schillera, a w niszach – Szekspira, Sofoklesa, Moliera i Eurypidesa. Nad wejściem góruje kwadryga zaprzężona w pantery, a w niej Dionizos, bóg sztuki, i jego towarzyszka Ariadna.

Opera Sempera jest piękna nie tylko z zewnątrz – warto też zajrzeć do środka. Musisz jednak zarezerwować zwiedzanie z przewodnikiem, co możesz zrobić tutaj.

Gdy na Theaterplatz skręcimy w lewo, dojdziemy do Zwingera.

Zwinger

Zwinger to jedna z najbardziej imponujących budowli barokowych w Niemczech. August Mocny zlecił budowę kompleksu po wizycie w pałacu Ludwika XIV w Wersalu. Pałac zaprojektowano jako oranżerię, ogród i miejsce uroczystości. Architekt Matthäus Daniel Pöppelmann zaprojektował budowlę, wzniesioną w latach 1710–1728.

Nazwa „Zwinger” odnosi się do przestrzeni między murami obronnymi. W XV wieku w Dreźnie istniał ogród w międzymurzu, który zaopatrywał dwór królewski w świeże produkty. Dzisiejszy Zwinger stoi w innym miejscu, ale cały zespół zachował nazwę dawnego ogrodu. Zwinger był przede wszystkim królewskim miejscem rozrywki i wyróżnia się bogato zdobionymi portalami i ekstrawaganckimi fontannami. Warto dojść do zachodniego pawilonu – znajdziesz tam Kąpiel Nimf (Nymphenbad) rzeźbiarza Balthasara Permosera, piękny przykład wspaniałych barokowych fontann Zwingera.

Do innych atrakcji należy rzeźba Atlasa, również na zachodnim pawilonie, tzw. Pawilonie Wałowym (Wallpavillon). Ponadto we wschodnim Pawilonie z Kurantem jest kurant z 40 porcelanowymi dzwonami. Dzwony grają co kwadrans, o pełnej godzinie nieco dłużej, a o 10:15, 14:15 i 18:15 rozbrzmiewa przez ok. 5 minut symfonia dzwonów. Kurant gra melodie Vivaldiego, Mozarta, Bacha, Wagnera i Webera.

Ogród dworski i staw dodano w latach 20. XIX wieku. Skrzydło galerii, w którym dziś mieści się Galeria Obrazów Starych Mistrzów, zbudowano w 1855 roku.

Podczas bombardowań w czasie II wojny światowej Zwinger został ciężko uszkodzony. Zrekonstruowano go w latach 50. XX wieku. W Zwingerze mieszczą się trzy muzea, w tym Galeria Obrazów Starych Mistrzów, Kolekcja Porcelany i Salon Matematyczno-Fizyczny (kolekcja instrumentów matematycznych i fizycznych).

Ogrody są dostępne dla wszystkich bezpłatnie.

Gdy przejdziesz przez Pawilon z Kurantem, po lewej, po drugiej stronie ulicy, zobaczysz już Zamek Rezydencjonalny.

Zamek Rezydencjonalny

Zamek drezdeński to jeden z najstarszych budynków Drezna. Przez prawie 400 lat służył jako rezydencja królewska i był zamkiem elektorów saskich. Zamek łączy różne style architektoniczne, m.in. barok i neorenesans. Pierwotnie zbudowano go w XIII wieku jako romański stołp. Stołp rozbudowano w XV wieku i ponownie w XVI wieku. Podczas pożaru w 1701 roku zamek został uszkodzony, a August Mocny go odbudował i dodał sale zbiorów w skrzydle zachodnim. Zamek przebudowano w stylu barokowym.

Dynastia Wettynów świętowała 800-lecie kolejnymi przebudowami i rozbudowami w latach 1889–1901. Dziedziniec Stajenny (Stallhof) ozdobiono słynnym „Orszakiem Książęcym” (Fürstenzug). W 1914 roku zamek zmodernizowano, wprowadzając ogrzewanie i oświetlenie elektryczne.

Bomby II wojny światowej ciężko uszkodziły zamek drezdeński. Prace restauracyjne rozpoczęto w latach 60. XX wieku i trwają do dziś.

Dziś w zamku mieści się zespół muzeów, umieszczonych w salach zbiorów Augusta Mocnego. Należą do nich Historyczne Zielone Sklepienie, Nowe Zielone Sklepienie, Gabinet Numizmatyczny, Gabinet Rycin i Zbrojownia drezdeńska. Goście mogą też odwiedzić bibliotekę sztuki z 260 000 tytułów z historii sztuki. Wieża zamkowa, Hausmannsturm, o wysokości 100,27 metra, to jedna z najbardziej charakterystycznych budowli Drezna. Można na nią wejść – to popularny punkt widokowy.

Atrakcją są też Schody Angielskie – główna klatka schodowa zamku drezdeńskiego. Ściany i sufity klatki schodowej odzyskały swój neobarokowy wystrój z 1895 roku.

Idziemy teraz Sporergasse w stronę Neumarkt. Na Neumarkt znajdziesz Muzeum Transportu, rozmaite kawiarnie i restauracje, a przede wszystkim jeden z najbardziej znanych symboli Drezna: Frauenkirche.

Frauenkirche

Pierwsza Frauenkirche (kościół Marii Panny) była kościołem katolickim zbudowanym w XI wieku. W czasie reformacji stała się kościołem protestanckim. Pierwotny kościół rozebrano i zastąpiono nowym kościołem luterańskim.

W 1736 roku Gottfried Silbermann zbudował dla kościoła wyjątkowe organy z 43 głosami. Jan Sebastian Bach zagrał na nich koncert 1 grudnia 1736 roku. Charakterystyczna kopuła kościoła ma 96 metrów wysokości. Kopuła znana jest też jako „Kamienny Dzwon”. Często porównuje się ją z kopułą Bazyliki św. Piotra autorstwa Michała Anioła. Kamienny Dzwon ważył 12 000 ton i pierwotnie opierał się na ośmiu filarach. W 1945 roku Drezno zostało zbombardowane przez siły alianckie. Kościół przetrwał naloty przez dwa dni, zanim się zawalił. Choć większość kościoła uległa zniszczeniu, udało się ocalić pierwotny ołtarz i prezbiterium.

Mieszkańcy ratowali i numerowali kamienne fragmenty w nadziei, że uda się je wykorzystać przy późniejszej odbudowie. W 1994 roku Günter Blobel otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny i przekazał nagrodę pieniężną na odbudowę Frauenkirche. Ponadto angielski książę Edward wspierał Dresden Trust, który zapewniał środki na projekt odbudowy. Odbudowa Frauenkirche kosztowała 180 milionów euro. Prace rozpoczęto w 1992 roku i zakończono w 2005 roku. Kościół odbudowano według oryginalnych planów z lat 20. XVIII wieku i z użyciem odzyskanych materiałów. Wykorzystano ok. 3800 oryginalnych kamieni. Oryginalne kamienie widać w budowli, bo z powodu wieku i śladów pożaru są wyraźnie ciemniejsze. Odbudowa kościoła była wspólnym wysiłkiem. Budowniczowie opierali się na zdjęciach i wspomnieniach, by odtworzyć szczegóły. Na przykład stare albumy ślubne pomogły zrekonstruować rzeźbione dębowe drzwi kościoła. Wykuto nowe jabłko królewskie i nowy krzyż, które umieszczono na szczycie kopuły. Uszkodzony oryginalny krzyż stoi we wnętrzu kościoła obok ołtarza. Pierwotne organy zastąpiono organami z 68 głosami.

Teraz idziemy Töpferstraße i dochodzimy do Orszaku Książęcego.

Orszak Książęcy (Fürstenzug)

Orszak Książęcy (Fürstenzug) to imponujące malowidło ścienne przedstawiające władców Saksonii. Wilhelm Walther wykonał je techniką sgraffito w latach 1872–1876 z myślą o 800-leciu dynastii Wettynów (1889); ukończenie dzieła zajęło mu pięć lat.

Gdy malowidło zaczęło blaknąć, wdrożono plan konserwacji. W latach 1904–1907 zastąpiono je 23 000 porcelanowych płytek, aby uczynić dzieło odpornym na warunki atmosferyczne. Orszak Książęcy ma 102 metry długości i jest największym dziełem sztuki z porcelany na świecie. Malowidło przedstawia portrety 35 margrabiów, elektorów, książąt i królów z dynastii Wettynów z lat 1127–1904. Władcy przedstawieni są na koniach, a pod nimi widnieją ich imiona. Pierwszym władcą w orszaku jest Konrad, margrabia Miśni, z XII wieku. Ostatni król Saksonii, Fryderyk August III, który panował w latach 1904–1918, nie jest przedstawiony. Na malowidle jest też 59 chłopów, rzemieślników, naukowców, artystów i dzieci. Dziewczynka w grupie dzieci jest jedyną kobietą w orszaku. Ostatnią postacią w orszaku jest twórca pierwotnego malowidła, Wilhelm Walther.

Orszak Książęcy zaprojektowano jak ogromny gobelin. Na górnej krawędzi przedstawiono 38 pojedynczych guzów, dzięki którym malowidło wygląda jak gobelin zawieszony na ścianie. Malowidło ma też ornamentalną ramę z roślinami, motylami i ptakami.

Na końcu Orszaku Książęcego znajduje się Schlossplatz.

Schlossplatz

Schlossplatz (plac Zamkowy) to plac miejski w centrum Drezna. Nazwę wziął od zamku drezdeńskiego, królewskiej rezydencji elektorów i królów Saksonii, który leży po południowej stronie placu. Plac pochodzi z XV wieku i został zniszczony podczas bombardowania Drezna w czasie II wojny światowej. W ostatnich latach budynki wokół placu w dużej mierze odrestaurowano, dzięki czemu plac znów ma historyczny charakter.

Z Schlossplatz wchodzimy po dużych schodach (nie da się ich przeoczyć) na Tarasy Brühla.

Tarasy Brühla

Tarasy Brühla często nazywa się „balkonem Europy”. Ten wysoki taras z widokiem na Łabę to popularne miejsce na spacer, podziwianie architektury i wizytę w ulicznej kawiarni.

Taras Brühla powstał na fortyfikacjach miejskich odbudowanych w 1547 roku. Nazwę zawdzięcza hrabiemu Heinrichowi von Brühlowi, który miał w Dreźnie pałac miejski. W 1747 roku elektor saski podarował Brühlowi taras w podziękowaniu za wprowadzenie nowego podatku.

Gdy w 1814 roku wojska rosyjskie zajęły Drezno, książę Nikołaj Grigorjewicz Repnin-Wołkonski nakazał otwarcie tarasu dla publiczności. Architekt Gottlob Friedrich Thormeyer zbudował wtedy na zachodnim końcu tarasu schody dostępne od Schlossplatz i mostu Augusta. Pierwotne budynki tarasu zostały zniszczone podczas bombardowań w czasie II wojny światowej. Od tego czasu taras odbudowano i jest jedną z głównych atrakcji Drezna. Na tarasie stoi pomnik Johanna Friedricha Böttgera, alchemika, który wynalazł europejską porcelanę. Niedaleko pomnika, na jednej z balustrad ogrodu, widać odcisk palca. Podobno zostawił go legendarny August Mocny.

Do dzisiejszych budynków przy tarasie należą Saksoński Najwyższy Sąd Krajowy, Saksoński Dom Stanów, Akademia Sztuk Pięknych i Albertinum. Spacerując po tarasie, możesz spotkać wielu artystów, którzy malują i sprzedają swoje prace.